Dimitra

Kali Orexi Sharing our Greek culinary heritage through video and stories. Dimitra

After the war years, the most beautiful Greek magazine, I Gynaika (The Woman) came in to our home. My mother regularly used the recipes of Chryssa Paradisis and many other chefs of that era, which were featured in the magazine.  As a young woman, with the magazine as my guide, I learned knitting and embroidery. I also read many of its recipes, which often used ingredients that could not be found in the provincial city we lived in. When I first arrived in Australia, and I entered a supermarket, I thought I had reached the ‘paradise of flavours’ that the magazine described, and I was able to find the spices and unusual ingredients the recipes called for.

As a young girl, my mother had discouraged me from involving myself in cooking and any work needing hard labour, as she wanted me to get a good education. Whenever I begged her to let me into the kitchen to help, she said, “You have years ahead of you to learn this… when you get married. Now pay attention to your lessons and bring me good grades.” So, as a result, when I came to Australia I did not have any cooking skills. As a starting point, I turned to the cookbooks of Chryssa Paradisis, of which I had two, and then later to the women in my friendship group. At gatherings and celebrations, I was never too shy to offer a compliment on a dish that had been brought along to share and that I enjoyed. Nor was I too shy to ask for a recipe, and then try to make it myself. I gained a lot of knowledge about cooking and many friends in this way; recipes and friendships that endure to this day.

Although my cooking is usually simple, I continue to make some more involved traditional Greek dishes, such as stifado – stewed rabbit with onions (only I use a little vinegar instead of wine to make the dish lighter); baked gigantes – giant beans; dolmades with avgolemono (stuffed vine leaves with an egg-lemon sauce); and so many of the oil based dishes, which everyone in my family loves.

For young women and men beginning their cooking journey, I give this advice. Try new recipes and do not despair if the recipes fail. Try and try again until you get the result you want, because cooking, like the arts, is based on knowledge and experience gained over many years.

Now I will tell you something that I recently discovered. One day while kneading dough for koulourakia – Greek Easter cookies – I was called to the phone. I quickly finished preparing the dough and placed it in a bowl, covering it with a tea towel. I took the phone call and when I returned to the kitchen, 40 to 45 minutes later, I found my cookie dough was light and so easy to work, forming braids without effort. When they baked, the koulourakia, were the finest, lightest koulourakia I had ever made. So I discovered, completely by accident, that allowing my dough to rest for 40-45 minutes, made for the best eating koulourakia. This chance discovery gave rise to a new cooking method for me and reinforced in me the understanding that cooking is not only a set of traditions but also skills gained in small steps along the way. Cooking always means testing new ingredients and new techniques, and above all, love for those that we prepare it for; our family and friends.

In regards to my kourabiedes, I recommend you take care when adding the flour. Add a little at a time, incorporating it slowly, to make the dough achieve the right texture (a little dry, but it holds together nicely when pressed and formed into circles). As for the baking, the kourabiedes need to take some colour to be delicious when eaten.

That is all from me. Good luck with my kourabiedes and whatever else you cook!

Μια ιστορία γύρω από τη μαγειρική

Χωρίς να έχω ξεφύγει από την παραδοσιακή μαγειρική της πατρίδας μου, διότι είχα πάντα στο στόμα μου τις γεύσεις από τη μαγειρική της γιαγιάς μου της Δημητρούλας (ο παππούς μου τη φώναζε πάντα Δημητρούλα, ήταν το χαϊδευτικό της) μπορώ να πω πως εδώ στην Αυστραλία, απλοποίησα μερικές μεθόδους, όπως το πολύ τσιγάρισμα, που δεν το θεωρούσα απαραίτητο από υγιεινής απόψεως, αλλά και γιατί η μητέρα μου μαγείρευε απλά και υγιεινά.

Στο σπίτι μας μπήκε τα μετά πολεμικά χρόνια το ωραιότερο ελληνικό περιοδικό, Η ΓΥΝΑΙΚΑ, και η μητέρα μου χρησιμοποιούσε τακτικά τις συνταγές της Χρύσας Παραδείση και πολλών σεφ της κουζίνας. Τα χρόνια εκείνα, με οδηγό το περιοδικό αυτό, έμαθα το πλέξιμο και το κέντημα και φυσικά διάβαζα και πολλές συνταγές μαγειρικής, που πολλά από τα υλικά που ανέφερε δεν μπορούσες να τα βρεις στην επαρχιακή πόλη που ζούσαμε.

Όταν ήρθα στην Αυστραλία, και μπήκα για πρώτη φορά στην σουπερμάρκετ, νόμισα πως βρέθηκε στον παράδεισο των γεύσεων, που ανάφεραν οι συνταγές του περιοδικού και βρήκα τα μπαχαρικά και τα υλικά που ήθελαν.

Αν όπως είπα και πριν, η μαγειρική μου ήταν πάντα απλή, δεν απέφευγα να μαγειρεύω το στιφάδο μας (μόνο που εγώ χρησιμοποιώ λίγο ξύδι αντί κρασί, για να γίνει το φαγητό μου πιο ελαφρύ). Τα φασόλια τα λόπια στο φούρνο με μπουκίτσες χοιρινό κρέας αφού πρώτα το ψήσω. Τους λαχανοντολμάδες με αυγολέμονο και τόσα άλλα φαγητά μας. Πιο τακτικά μαγειρεύω τα λαδερά μας, που αρέσουν όλοι στην οικογένεια μου.

Η μητέρα μου ήθελε πολύ να μάθουμε γράμματα εγώ και ο αδερφός μου και ποτέ όσο ήμουν κοπέλα δεν με άφηνε να ανακατευτώ με μαγειρική ή με χοντρό δουλειές όπως έλεγε και όταν την παρακαλούσα να με αφήσει να κάνω και εγώ κάτι μου απαντούσε: << Έχεις χρόνια μπροστά σου να τα μάθεις αυτά όταν παντρευτείς. Τώρα εσύ να κοιτάς τα μαθήματα σου και να μου φέρνεις καλούς βαθμούς.>>

Έτσι όταν ήρθα στην Αυστραλία δεν είχα και πολλές φιλικές σχέσεις με τις κατσαρόλες και τις κουτάλες. Ότι έμαθα από μαγειρική το χρωστάω στην Χρύσα Παραδείση, της οποίας έχω δύο βιβλία και αργότερα σε ερωτήσεις γνωστών γυναικών.

Στα πάρτι και τις γιορτές που πηγαίναμε δεν ντρεπόμουν όταν δοκίμαζα ένα φαγητό ή γλυκό να ζητήσω και μια συνταγή και φυσικά να την παινέψω. Απέκτησα με αυτόν τον τρόπο πολλές γνώσεις γύρω από την μαγειρική και πολλές φίλες που η φιλία μας διατηρείται μέχρι σήμερα.

Στις νεαρές νοικοκυρές δίνω μια συμβουλή, να δοκιμάζετε νέες συνταγές και να μην απελπίζεστε όταν κάποια φορά η συνταγή σας δεν πετύχει. Δοκιμάστε και ξαναδοκιμάστε ώσπου να πετύχετε το αποτέλεσμα που θέλετε. Διότι η μαγειρική όπως και οι τέχνες βασίζεται στην πείρα που αποκτούν με τα χρόνια.

Τώρα γυρνώντας στους κουραμπιέδες μου, σας συνιστώ να προσέχετε το αλεύρι, να το ρίχνετε προς το τέλος του ζυμώματος λίγο-λίγο σιγά-σιγά, για να γίνει η ζύμη στο σημείο που να μπορείτε να τους πλάσετε εύκολα. Όσο για το ψήσιμο πρέπει να πάρουν λίγο χρώμα ώστε να είναι νόστιμοι όταν τρώγονται.

Τώρα θα σας πω κάτι που ανακάλυψα πρόσφατα. Κάποια μέρα ενώ ζύμωνα τη ζύμη για κουλουράκια με φώναξαν στο τηλέφωνο. Τελείωσα το ζύμωμα. Σκέπασα τη λεκάνη με μια πετσέτα και έτρεξα στο τηλέφωνο. Μετά από 40 με 45 λεπτά που γύρισα στην κουζίνα και άργησα να πλάθω τα κουλουράκια μου, παρατήρησα πως η ζύμη είχε αφρατέψει, όση ώρα έμενε σκεπασμένη. Ε! Λοιπόν αυτά τα κουλουράκια μου έγιναν τόσο αφράτα που δεν λέγεται!

Έτσι ανακάλυψα, εντελώς τυχαία, να ψήνω τα πιο αφράτα και ωραία σε εμφάνιση κουλουράκια, αφήνοντας τη ζύμη να ξεκουράζεται για 40 με 45 λεπτά. Δηλαδή κατά τύχη ανακάλυψα μια καινούρια μέθοδο.

Έτσι κατάλαβα πως κάποια μικροσύμπαντα μας οδηγούν σε νέες μεθόδους μαγειρικής. Άρα η μαγειρική δεν είναι μόνο παράδοση αλλά και πείρα που αποκτιέται από μικροσύμπαντα. Επίσης μαγειρική σημαίνει πάντα δοκιμές και ούριων υλικών και τρόπων και προπαντός αγάπη για αυτά τα φαγητά που ετοιμάζουμε για την οικογένειά μας και τους φίλους μας.

Αυτά από εμένα, τη Δήμητρα, και καλή επιτυχία με τους κουραμπιέδες μου και σε ότι άλλο καταπιαστείτε αν μαγειρέψετε.

My Recipes